„Bywają w życiu człowieka chwile – zwłaszcza po okresach stałego podsycania próżności odwagą zamiarów – gdy nogi uginają się nagle, jakby były z waty, i jedyne, czego naprawdę się pragnie, to uciec nie oglądając się za siebie.”

Gustaw Herling-Grudziński — „Inny świat”

Zniknąć, schować się, stać się niewidzialną to myśli kołatające się po głowie od kilku miesięcy, nie dające spokoju, natarczywe jak brzęcząca mucha nad uchem. Zaszyć się gdzieś w cichym miejscu, przemyśleć całe swoje dotychczasowe życie na spokojnie i odnaleźć „siebie”. W końcu nie musieć robić czegoś, dlatego, że inni wymagają, nie być wiecznie uśmiechniętą, pełną optymizmu, bo innym się to podoba.

Chciałabym choć na chwilę oderwać się od rzeczywistości, zrozumieć świat, ludzi i znaleźć oparcie w kimś, kto mnie zrozumie, kto nie będzie ciągle negował moich decyzji, kto będzie rozumiał bez słów. Co w takiej sytuacji? - Strach przed zaufaniem do ludzi, bojaźń przed zawodem i utratą czegoś, co czasami śmiało nazywałam „przyjaźnią”.

A dlaczego? - Bo tak jest. Zaczynam ufać. Wierzę. Żyję nadzieją, że w końcu znajdzie się ktoś, kto rozumie. I co? - I nic. Kolejne fałszywie odebrane nadzieje, zatracenie się w sobie.

A teraz co mi zostało? - Odnalezienie swojego „ja”. Zrozumienie siebie samej. Izolacja. Na jakiś czas. Z dala od wszystkiego, wszystkich. Czyli… ucieczka? - Może...(?)

"Kiedy widzimy ciągle tych samych ludzi, stają się oni w końcu częścią naszego życia. A skoro są już częścią naszego życia, to chcą je zmieniać. Jeśli nie stajemy się tacy, jak tego oczekiwali, są niezadowoleni. Ponieważ ludziom wydaje się, że wiedzą dokładnie jak powinno wyglądać nasze życie. Natomiast nikt nie wie, w jaki sposób powinien przeżyć własne życie. " [Paulo Coelho]