Kryształowe czaszki ( jedna jest w Muzeum Brytyjskim w Londynie, druga w Paryżu)od dawana intrygują i zadziwiają nie tylko antropologów i archeologów. Do końca nikt nie zna ich tajemnicy i całej prawdy. Nikt nie wie w jaki sposób powstały i jakie jest ich przeznaczenie, podobnie jak kule odnalezione w Bośni i na Wyspach Wielkanocnych oraz na Korsyce.

Kiedy leżałam na łące i oglądałam obłoki, byłam pod wielkim wrażeniem kształtów, jakie przybierały. Można by było odnieść wrażenie, że są to marzenia ludzi, bo obrazy na niebie zmieniały się z minuty na minutę. Niektóre przypominały postacie fantastyczne, niektóre zwierzęta, a nawet zwykłe codzienne sytuacje. Gdy patrzę na te bielutkie, puszyste chmurki, na myśl nasuwają się różne obrazy dotyczące życia ludzi. Zarówno z obłokami, jak i z ludźmi, nie zawsze jest tak, jak się wydaje na pierwszy rzut oka. Jeżeli na chmury popatrzymy z innej perspektywy, to zobaczymy całkowicie nową sylwetkę niż poprzednio – tak samo jest z ludźmi. Przecież niejednokrotnie ludzie oceniają innych ze względu na wygląd, a nie charakter i osobowość. Dopiero kiedy poznają daną osobę bliżej zmieniają zdanie.

Postęp w dziedzinie nauki idzie strasznie do przodu, dzieci już w podstawówce mają swoje wypasione telefony komórkowe, laptopy, PSP. Internet oferuje ludziom wiele gier online, które wysysają z nas życie i pieniądze. Uważam, że moje dzieciństwo było lepsze, bo nie miałam tych wszystkich rzeczy. Bawiłam się na podwórku od rana do wieczora wiosną, latem, jesienią i zimą. Wspinaliśmy się na drzewa, mieliśmy bazy w krzakach, uczyliśmy się współpracy. Mimo że nie mieliśmy komórek, zawsze wiedzieliśmy, gdzie jest reszta. Bez zapowiedzi i umawiania się potrafiliśmy się znaleźć i wspólnie spędzać dzieciństwo.